توجه:کپی برداری بدون درج لینک و نام نویسنده مجاز نیست http://asreziba.persianblog.ir/ PersianBlog امین وجدانی Sun, 02 Mar 2121 20:30:55 GMT http://backend.userland.com/rss PersianBlog <p>سلام.راستش رو بخواید از این وبلاگ خسته شدم.می خوام یکی دیگه بندازم.اینم آدرسش</p> <p>asresargarmi.persianblog.ir</p> <p>لطفا اونایی که منو لینک کردن و نکردن این آدرس بالا رو حتما لینک کنن.ممنون</p> http://asreziba.persianblog.ir/post/119 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8846995/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8846995 Sun, 02 Mar 2121 20:30:55 GMT <p><span style="color: #c0c0c0;">زندگینامه امام حسین (ع)</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">نام : حسین .</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">در انجیل مسمى به طاب و در تورات به شبیر است .</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">کنیه : ابوعبداللّه و ابوعلى .</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">الـقـاب : سـیدالشهداء, سبط ثانى, سید شباب اهل الجنة, سبط الاسباط, رشید, وفى, طیب, سید, زکى, مبارک و&hellip;.</span></p><div> <p><span style="color: #999999;">زندگینامه امام حسین (ع)</span></p> <p><span style="color: #999999;">نام : حسین .</span></p> <p><span style="color: #999999;">در انجیل مسمى به طاب و در تورات به شبیر است .</span></p> <p><span style="color: #999999;">کنیه : ابوعبداللّه و ابوعلى .</span></p> <p><span style="color: #999999;">الـقـاب : سـیدالشهداء, سبط ثانى, سید شباب اهل الجنة, سبط الاسباط, رشید, وفى, طیب, سید, زکى, مبارک و&hellip;.</span></p> <p><span style="color: #999999;">منصب : معصوم پنجم و امام سوم شیعیان .</span></p> <p><span style="color: #999999;">تاریخ ولادت : سوم شعبان سال چهارم هجرى .</span></p> <p><span style="color: #999999;">بـرخى مورخان روز تولد آن حضرت را پنجم شعبان دانسته اند. و برخى نیز سال تولد ایشان را سوم هجرى ذکر کرده اند.</span></p> <p><span style="color: #999999;">محل تولد : مدینه مشرفه , در سرزمین حجاز (عربستان سعودى کنونى ).</span></p> <p><span style="color: #999999;">نسب پدرى : امیرالمؤمنین , امام على بن ابى طالب بن عبدالمطلب (ع ).</span></p> <p><span style="color: #999999;">مادر : فاطمه زهرا(س ), دختر پیامبر اسلام (ص ).</span></p> <p>&nbsp;</p> <p><span style="color: #999999;">مـدت امـامـت : از زمان شهادت برادرش , امام حسن مجتبى (ع ), در صفر سال ۵۰هجرى تا محرم سال ۶۱, به مدت ۱۰ سال .</span></p> <p><span style="color: #999999;">تـاریـخ و سـبب شهادت : بعد از ظهر روز دهم (عاشورا) محرم سال ۶۱ هجرى به همراه تعدادى از نزدیکان , یاران و اصحابش در سرزمین کربلا با شمشیرهاى بران لشکریان عمر بن سعد که از سوى عـبـیـداللّه بن زیاد (والى کوفه ) و یزید بن معاویه (خلیفه شام ) به جنگ آن حضرت آمده بودند, با وضع فجیعى به شهادت رسیدند.شهادت آن حضرت در سن ۵۷ سالگى بود.</span></p> <p><span style="color: #999999;">محل دفن : کربلا, در سمت غربى رود فرات (کشور عراق کنونى ).</span></p> <p><span style="color: #999999;">همسران : ۱٫ لیلى , دختر ابى مره ثقفى . ۲٫ شهربانو, دختر یزدگرد سوم . ۳٫ رباب ,دختر امراالقیس .۴٫ ام اسحاق , دختر طلحه تیمى . ۵٫ قضاعیه (ام جعفر). ۶٫ حفصه ,دختر عبدالرحمن بن ابى بکر.</span></p> <p><span style="color: #999999;">فرزندان : ۱٫ امام زین العابدین (ع ). ۲٫ على اکبر, ۳٫ جعفر. ۴٫ عبداللّه رضیع .۵٫سکینه . ۶٫ فاطمه .</span></p> <p><span style="color: #999999;">از مـیـان فـرزنـدان امام حسین (ع ), جعفر در زمان حیات پدرش وفات یافت وعلى اکبر و عبداللّه (معروف به على اصغر) در کربلا شهید شدند و نسل آن حضرت تنها از طریق امام زین العابدین (ع ) زیـاد گـردیـد. برخى مورخان تعداد فرزندان امام حسین (ع ) را با ذکر نام هاى على اصغر, محمد و زیـنـب , نه نفر دانسته اند. همچنین در برخى کتب شیعه , دخترى به نام رقیه نیز براى آن حضرت ذکر شده که در سن سه سالگى در ایام اسارت در شام , از اندوه فراق پدرش وفات یافت .</span></p> <p><span style="color: #999999;">اصـحـاب : یـاران و اصـحـاب اباعبداللّه الحسین (ع ), چه آنان که قبل از شهادت آن حضرت وفات یافته اند و چه آنان که پس از شهادت ایشان از دنیا رفته اند, بسیارزیادند. در این جا تنها نام آنانى را که در واقعه عاشورا به شرف شهادت نایل آمده اند,ذکر مى کنیم:</span></p> <p><span style="color: #999999;">۱٫ عباس بن على ,معروف به ابوالفضل العباس (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲٫ ابوبکربن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳٫ محمد اصغربن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴٫ عبداللّه بن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵٫ عبداللّه بن اصغر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶٫ جعفربن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷٫ عمربن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸٫ عثمان بن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹٫ محمدبن عباس بن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰٫ عبداللّه بن عباس بن على .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱٫ على بن حسین (على اکبر).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲٫ عبداللّه رضیع (على اصغر).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳٫ ابراهیم بن حسین .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۴٫ قاسم بن حسن .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۵٫ ابوبکربن حسن .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۶٫ عبداللّه بن حسن .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۷٫ بشربن حسن .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۸٫ محمدبن عبداللّه بن جعفر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۹٫ عون بن عبداللّه بن جعفر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۰٫ عبیداللّه بن عبداللّه بن جعفر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۱٫ مسلم بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۲٫ جعفربن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۳٫ جعفر بن محمد بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۴٫ عبدالرحمان بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۵٫ عبداللّه اکبر بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۶٫ عبداللّه بن مسلم بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۷٫ عون بن مسلم بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۸٫ محمد بن مسلم بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۹٫ محمدبن ابى سعید بن عقیل .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۰٫ احمدبن محمد هاشمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ب ) غیر بنى هاشم ۳۱٫ ابراهیم بن حصین اسدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۲٫ ابو حتوف بن حارث اسدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۳٫ ابو عامر نهشلى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۴٫ ادهم بن امیه عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۵٫ اسلم ترکى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۶٫ امیة بن سعد طائى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۷٫ انس بن حارث کاهلى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۸٫ انیس بن معقل اصبحى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۹٫ برید بن خضیر همدانى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۰٫ بشر بن عبداللّه خضرمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۱٫ بکربن حى تیمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۲٫ جابربن حجاج تیمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۳٫ جبلة بن حارث سلمانى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۴٫ جنادة بن حارث سلمانى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۵٫ جنادة بن کعب انصارى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۶٫ جون , غلام ابى ذر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۷٫ جوین بن مالک تمیمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۸٫ حارث بن امرئ القیس کندى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۹٫ حارث بن نبهان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۰٫ حباب بن حارث .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۱٫ حباب بن عامر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۲٫ حبشى بن قاسم .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۳٫ حبیب بن مظاهر اسدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۴٫ حجاج بن بدر سعدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۵٫ حجاج بن مسروق جعفى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۶٫ حربن یزید ریاحى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۷٫ حلاس بن عمرو راسبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۸٫ حنظلة بن اسعد شبامى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵۹٫ حنظلة بن عمرو شیبانى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۰٫ رافع , غلام مسلم ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۱٫ زاهر بن عمرو کندى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۲٫ زهیر بن بشر خثعمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۳٫ زهیر بن سلیم ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۴٫ زهیر بن قیس بجلى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۵٫ زیادبن عریب .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۶٫ سالم , غلام بنى مدینه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۷٫ سالم ,غلام عامر عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۸٫ سعد بن حارث انصارى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶۹٫ سعد, غلام على بن ابى طالب (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۰٫ سعد, غلام عمروبن خالد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۱٫ سعید بن عبداللّه حنفى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۲٫ سلمان بن مضارب بجلى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۳٫ سلیمان , غلام امام حسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۴٫ سواربن منعم نهمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۵٫ سوید بن عمرو.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۶٫ سیف بن حارث جابرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۷٫ سیف بن مالک عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۸٫ شبیب , غلام حارث جابرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷۹٫ شوذب , غلام بنى شاکر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۰٫ ضرغامة بن مالک .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۱٫ عائذ بن مجمع .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۲٫ عابس بن ابى شبیب شاکرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۳٫ عامر بن حسان طایى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۴٫ عامر بن مسلم عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۵٫ عباد بن مهجر جهنى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۶٫ عبدالاعلى بن یزید کلبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۷٫ عبدالرحمن ارحبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۸٫ عبدالرحمن بن عبد ربه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸۹٫ عبدالرحمن بن عروه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۰٫ عبدالرحمن بن مسعود.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۱٫ عبداللّه بن ابى بکر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۲٫ عبداللّه بن بشر خثعمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۳٫ عبداللّه بن عروه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۴٫ عبداللّه بن عمیر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۵٫ عبداللّه بن یزید عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۶٫ عبیداللّه بن یزید عبدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۷٫ عقبة بن سمعان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۸٫ عقبة بن صلت جهنى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹۹٫ عمارة بن صلخب ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۰٫ عمران بن کعب اشجعى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۱٫ عمار بن حسان طائى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۲٫ عمار بن سلامه دالانى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۳٫ عمرو بن عبداللّه جندعى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۴٫ عمروبن خالد ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۵٫ عمرو بن خالد صیداوى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۶٫ عبداللّه بن بقطر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۷٫ عمرو بن قرظه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۸٫ عمرو بن مطاع .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰۹٫ عمرو بن جناده .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۰٫ عمرو بن ضبیعه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۱٫ عمروبن کعب (ابوثمامه صائدى ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۲٫ قارب , غلام امام حسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۳٫ قاسط بن زهیر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۴٫ قاسم بن حبیب ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۵٫ کردوس تغلبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۶٫ کنانة بن عتیق .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۷٫ مالک بن ذودان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۸٫ مالک بن عبداللّه جابرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱۹٫ مجمع جهنى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۰٫ مجمع بن عبیداللّه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۱٫ محمد بن بشیر حضرمى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۲٫ مسعود بن حجاج .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۳٫ مسلم بن عوسجه اسدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۴٫ مسلم بن کثیر ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۵٫ مسقط بن زهیر تغلبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۶٫ منحج , غلام امام حسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۷٫ موقع بن ثمامه اسدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۸٫ نافع بن هلال جملى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲۹٫ نصر, غلام امیرالمؤمنین ,على (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۰٫ نعمان بن عمرو راسبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۱٫ نعیم بن عجلان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۲٫ واضح رومى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۳٫ وهب بن حباب کلبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۴٫ یزید بن ثبیط کلبى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۵٫ یزید بن زیاد کندى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۶٫ یزید بن مغفل جعفى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۷٫ قیس بن مسهر صیداوى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۸٫ هانى بن عروه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳۹٫ عبداللّه بن عفیف ازدى .</span><br /><span style="color: #999999;"> اصـحـاب امـام حسین (ع ) بهترین یاران اهل بیت (ع ) بودند, چه این که آنان دست ازاهل و عیال خـود کـشـیده و به یارى امامشان شتافتند و در معرکه نبرد, پیش مرگ رهبرخود شدند. با این که امـام حـسـیـن (ع ) در شب عاشورا بیعت خویش را از همه بازستاندو آنان را براى بازگشت مخیر سـاخـت , امـا آنان با نشاط و روحیه اى وصف ناپذیرایستادگى کرده و گفتند: اگر ما را هفتاد بار بـکشند, بدنمان را آتش بزنند و دوباره زنده کنند, دست از یارى تو نکشیده و از تو جدا نمى شویم .</span><br /><span style="color: #999999;"> آرى , همین عشق و ایثار بود که تعداد اندک آنان را در برابر سپاه مسلح و مجهز سى هزار نفره عمر بن سعد, از بامدادتا عصر روز عاشورا, پایدار نگاه داشت.</span></p> <p><span style="color: #999999;">زمامداران معاصر</span></p> <p><span style="color: #999999;">۱٫ پیامبر اسلام , حضرت محمد (ص ), (۱-۱۱ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲٫ ابوبکر بن ابى قحافه (۱۱-۱۳ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳٫ عمر بن خطاب (۱۳-۲۳ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴٫ عثمان بن عفان (۲۳-۳۵ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵٫ امیرالمؤمنین , على بن ابى طالب (ع ), (۳۵-۴۰ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶٫ امام حسن مجتبى (ع ), (۴۰-۴۱ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷٫ معاویة بن ابى سفیان (۳۵-۶۰ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸٫ یزید بن معاویه (۶۰-۶۴ق .).</span><br /><span style="color: #999999;"> سـه تن از زمامداران فوق , یعنى پیامبر اسلام (ص ), امیرالمؤمنین (ع ) و امام حسن مجتبى (ع ), به امـام حسین (ع ) علاقه و محبت شدیدى داشتند و آن حضرت نزد آنان از جایگاه ویژه اى برخوردار بود. امام حسین (ع ), که دخترزاده و سبط ثانى پیامبراکرم (ص ) بود, به همراه برادرش , امام حسن مـجـتـبـى (ع ) در دامن پیامبر(ص ) رشد ونمو کرد و هر دو از آغاز زندگانى خویش از سرچشمه وحـى و رسـالـت سـیـراب شـدنـد.آنـان بـه دلالـت آیه مباهله , از فرزندان پیامبر(ص ) محسوب مى گردند.</span><br /><span style="color: #999999;"> پیامبر اکرم (ص ) بارها با گفتار و کردار خویش , شدت محبت خود به امام حسن (ع ) و امام حسین (ع ) را بـه صـحابه گوشزد نمود و آنان را به دوستى این دوریحانه بهشت فراخواند. از آن حضرت نقل شده است که درباره امام حسن و امام حسین (ع ) فرمود: اللهم انى احبهما فاحبهما واحب من یحبهما.(الارشاد, ج۲ , ص ۲۷) بارخدایا! من آن دو را دوست دارم , پس تو هم آنان را دوست بدار و با کسى که با آنان دوستى کند, دوست باش .</span><br /><span style="color: #999999;"> امـا خـلـفـاى بـنـى امـیه (معاویه و فرزندش یزید) به مقام معنوى امام حسین (ع ) ونزدیکى اش به پیامبراسلام (ص ) رشک برده و در پنهان و آشکار با وى دشمنى مى کردند و سرانجام نیز آن حضرت را در سرزمین کربلا با وضع فجیعى به شهادت رساندند.</span></p> <p><span style="color: #999999;">رویدادهاى مهم</span></p> <p><span style="color: #999999;">۱. تحمل مصیبت رحلت جدش , پیامبر اسلام (ص ), در سال یازدهم هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲٫ فشارهاى روانى مخالفان بر پدر و مادرش , پس از رحلت پیامبر اسلام (ص ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳٫ تحمل مصیبت شهادت مادرش , فاطمه زهرا(س ), در سال یازدهم هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴٫ همراهى با پدرش , امام على (ع ), در تصدى خلافت اسلامى و حضور درجنگ هاى جمل , صفین و نهروان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۵٫ تحمل مصیبت شهادت پدرش , امام على (ع ), در محراب مسجد کوفه , در۲۱رمضان سال چهلم هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۶٫ انـتـخـاب بـرادرش , امـام حـسـن مـجـتـبـى (ع ) بـه خـلافـت امـت اسلامى , پس ازشهادت امیرالمؤمنین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۷٫ خـیانت سران نظامى و قومى و سپاهیان به امام حسن مجتبى (ع ) و صلح اجبارى آن حضرت با معاویة بن ابى سفیان , در جمادى الاول سال ۴۱ هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۸٫ تحمل مصیبت شهادت برادرش , امام حسن مجتبى (ع ), در سال ۵۰ هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۹٫ نامه شیعیان بصره و کوفه به امام حسین (ع ) پس از شهادت امام حسن مجتبى (ع ) براى دعوت بـه رهـبـرى قـیـام علیه معاویة بن ابى سفیان و عدم پذیرش امام حسین (ع ) به خاطر پایبندى به صلحنامه امام حسن مجتبى (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۰٫ هلاکت معاویة بن ابى سفیان و جانشینى فرزندش , یزید بر منصب خلافت ,در رجب سال شصت هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۱٫ نامه شدید اللحن یزید به والى مدینه , ولید بن عتبه , مبنى بر گرفتن بیعت ازمردم , به ویژه ابا عبداللّه الحسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۲٫ امـتـنـاع امـام حسین (ع ) از بیعت با یزید بن معاویه و خروج از مدینه به همراه خاندن خود, در آخرین روزهاى رجب سال شصت هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۳٫ ورود امـام حسین (ع ) به مکه معظمه , در سوم شعبان سال شصت هجرى , واقامت در آن جا تا هشتم ذى حجه همان سال (به مدت چهار ماه و پنج روز).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۴٫ جـنـبش سران و بزرگان شیعه در کوفه و دعوت آنان از امام حسین (ع ) براى ورود به کوفه و رهبرى قیام علیه یزید.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۵٫ فـرسـتـادن مسلم بن عقیل به کوفه از سوى امام حسین (ع ), براى فراهم آوردن زمینه قیام بر ضد امویان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۶٫ ورود مـسلم بن عقیل به کوفه , در پنجم شوال سال شصت هجرى , و بیعت بیش از هجده هزار نفر از شیعیان با او.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۷٫ نامه طرفداران بنى امیه در کوفه به یزید بن معاویه و آگاهى او از ورودمسلم بن عقیل و قیام شیعیان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۸٫ فرستادن یزیدبن معاویه عبیداللّه بن زیاد را به کوفه , براى نابودى قیام شیعیان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۱۹٫ نامه امام حسین (ع ) به رؤساى پنج قبیله بزرگ بصره و دعوت آنان به قیام علیه امویان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۰٫ اسـتـجـابـت چـهار قبیله بصره از قبایل بصره از دعوت اباعبداللّه الحسین (ع ) واعلام یارى آن حضرت .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۱٫ خروج امام حسین (ع ) از مکه معظمه به عزم کوفه , در هشتم ذى حجه سال شصت هجرى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۲٫ نبرد مسلم بن عقیل با لشکریان عبیداللّه بن زیاد در کوفه و شهادت وى وهانى بن عروه در این واقعه , در نهم ذى حجه سال شصت هجرى (روز عرفه ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۳٫ بـرخورد قافله امام حسین (ع ) با لشکریان حربن یزید تمیمى , در حوالى کوه ذوحسم و رفتار نیکوى اباعبداللّه الحسین (ع ) با لشکریان حر.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۴٫ رسـیـدن نامه عبیداللّه بن زیاد, حاکم کوفه به دست حربن یزید, مبنى برسخت گیرى بر امام حسین (ع ) و استقرار آن حضرت در بیابان خشک و بى آب .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۵٫ ورود قافله امام حسین (ع ) به کربلا و نزول در آن مکان , در تاریخ دوم محرم سال ۶۱ هجرى , و استقرار لشکریان حربن یزید در برابر آنان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۶٫ واگذارى فرماندهى سپاه کوفه به عمربن سعد, توسط عبیداللّه بن زیاد, والى کوفه .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۷٫ ورود عمر بن سعد به همراهى چهار هزار مرد جنگى به کربلا براى مبارزه باامام حسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۸٫ تجمع بیش از سى هزار مرد جنگى در کربلا براى نبرد با لشکریان امام حسین (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۲۹٫ آمـادگـى لشکریان عمر بن سعد براى نبرد با امام حسین (ع ), در روز نهم محرم سال ۶۱ (روز تاسوعا) و درخواست مهلت امام حسین (ع ) از عمربن سعد, در شب عاشورا.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۰٫ فـرماندهى امام حسین (ع ) و آرایش سپاه اندک خویش , در روز عاشورا, به سه بخش میمنه , به فرماندهى زهیر بن قین , میسره , به فرماندهى حبیب بن مظاهر, وپرچمدارى در قلب سپاه توس ط عباس بن على (ع ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۱٫ پـشـیـمـانـى حـر و خـروجش از سپاه عمر بن سعد و پیوستن به سپاه امام حسین (ع ) و طلب بخشش از آن حضرت .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۲٫ آغاز نبرد گروهى بین سپاهیان امام حسین (ع ) و سپاهیان عمر بن سعد, وکشته شدن قریب پنجاه نفر از یاران امام حسین (ع ), در میدان نبرد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۳٫ خـطـبـه هاى مکرر امام حسین (ع ) براى سپاهیان عمر بن سعد, براى پیش گیرى از جنگ و خون ریزى .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۴٫ مـبارزه فردى یاران و اصحاب امام حسین (ع ) با سپاهیان عمر بن سعد, وشهادت مظلومانه و قهرمانانه یکى پس از دیگرى آنان .</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۵٫ مـبارزه امام حسین (ع ) با سپاهیان سیاه دل عمر بن سعد, و کشته شدن آن حضرت در میدان نبرد, به دست شمر بن ذى الجوشن (لعنة اللّه علیه ).</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۶٫ جـدا کـردن سرهاى شهیدان کربلا و غارت لباس ها و ابزارهاى شخصى آنان به دست سپاهیان عمر بن سعد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۷٫ اسب دوانى بر بدن هاى شهیدان کربلا توسط سپاهیان عمر بن سعد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۸٫ غـارت خـیـمه ها و اسباب و وسایل شخصى بازماندگان قافله حسینى و به آتش کشیده شدن خیمه هاى آنان به دست لشکریان عمر بن سعد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۳۹٫ دفـن کـشـتـه هـاى سـپـاهیان یزید به دست عمال عمر بن سعد, و عریان گذاشتن بدن هاى شهیدان در سرزمین گرم کربلا.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۰٫ اسیر و آواره کردن باز ماندگان قافله حسینى (زنان , کودکان و امام زین العابدین (ع )) و حرکت دادن آنان از کربلا به کوفه و از کوفه به شام , توسطسپاهیان عمر بن سعد.</span><br /><span style="color: #999999;"> ۴۱٫ بـه خـاک سـپـرده شـدن بدن هاى شهیدان کربلا به دست گروهى از قبیله بنى اسد,در روز سیزدهم محرم سال ۶۱ هجرى .</span></p> <p><span style="color: #999999;">برگرفته شده از کتاب &rdquo; خاندان عصمت علیهم السلام &rdquo; تالیف سید تقى واردى</span></p> </div> http://asreziba.persianblog.ir/post/118 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8679602/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8679602 Sat, 07 Jan 2012 09:40:31 GMT <p style="text-align: justify;"><span style="color: #c0c0c0;">شبث بن ربعی از چهره های متلون تاریخ، ابتدا از یاران امیرالمومنین علی علیه السلام و در آخر کارش از دشمنان اهل بیت علیه السلام و از قاتلین حسین بن علی علیه السلام و ..... او از طائفه &laquo;بنی تمیم&raquo; و از شخصیت های معروف کوفه بود. سال 36 هجری قمری از یاران علی بن ابیطالب در بین فرماندهان علی علیه السلام و در کنار "<span style="color: #c0c0c0;">مالک اشتر</span> و حجربن عدی" و قبل از جنگ صفین از طرف علی علیه السلام همراه "عدی بن حاتم" نزد معاویه رفت و با او سخنانی گفت و او را دعوت به اطاعت از امیرالمومنین علیه السلام کرد.</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #c0c0c0;">در جنگ صفین، در رکاب علی علیه السلام و فرماندهی جناح چپ سپاه علی ابن ابیطالب را داشت. ولی در جنگ با خوارج در مسیر حرکت حضرت به طرف &laquo;نهروان&raquo; او و اشعث بن قیس و عمروبن حریث از اطاعت حضرت بیرون رفته و دیگران را باز داشتند و به خوارج پیوستند. آنها در یک تفریح دوستانه بطور مسخره، یک سوسمار را دست به دست داده و می گفتند با علی علیه السلام بیعت کردیم. علی از اینکار زشت و از آینده آنها خبر داد و گفت به خدا قسم شما دو نفر (اشاره به عمروبن حریث) با فرزندم حسین خواهید جنگید. بر ضد عثمان شورید ولی بعدا توبه کرد و بعد از قتل عثمان نامه ای به معاویه نوشت و او را متهم به کوتاهی در حمایت از عثمان نمود و نوشت که: تو دوست داشتی تا عثمان کشته شود و آن را بهانه قرار دهی و وقتی معاویه درخواست داشت تا عمار یاسر را به عنوان قاتل عثمان در اختیار او قرار دهد، شبث به عنوان نماینده امام با او محاجه و اعتراض کرد.</span></p> <h2 style="text-align: justify;"><span style="color: #c0c0c0;">شبث بن ربعی در جای دیگر تاریخ</span></h2> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #c0c0c0;">شبث از جمله کسانی است که در واقعه <span style="color: #c0c0c0;">عاشورا</span> به امام حسین علیه السلام نامه نوشتند و حضرت را به کوفه دعوت کردند. روز <span style="color: #c0c0c0;">عاشورا</span> نیز امام حسین علیه السلام در اولین سخنرانی مفصل خود که خطاب به کوفیان داشت از او نام برد و فرمود: یا شبث بن ربعی و یا .... مگر شما به من ننوشتید که ... الی آخر! شبث در این واقعه فرمانده نیروهای پیاده لشگر دشمن (عمر سعد) در کربلا بود و در قتل حسین بن علی شرکت داشت. بعد از واقعه <span style="color: #c0c0c0;">عاشورا</span> به شکرانه کشته شدن حسین، مسجدی را در شهر کوفه تجدید بنا کرد. او بعدا همراه مختار ثقفی به خونخواهی حسین علیه السلام در آمد و رئیس پلیس مختار شد سپس در کشته شدن مختار حضور داشت سرانجام این مرد خبیث در سن هشتاد سالگی در کوفه از دنیا رفت.</span></p> http://asreziba.persianblog.ir/post/117 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8679573/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8679573 Sat, 07 Jan 2012 09:36:49 GMT <p><span style="color: #3366ff;"><strong>1- ایجاد اخلاق جدید در جامعه مسلمین&rlm;</strong></span></p> <p><span style="color: #3366ff;">اگر دیدى که نابینا و چاه است&rlm;<br />اگر خاموش بنشنیى گناه است </span></p><p><span style="color: #c0c0c0;">یکى از آثار و برکات سیدالشهدا (ع) در بعد اخلاقى - تربیتى این است که قیام او باعث گردید در جامعه مسلمانان نوعى اخلاق جدید بلند نظرانه پدید آید و نظر انسان را به</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">زندگى خود و دیگران، دگرگون سازد تا بتواند بدینوسیله جامعه را اصلاح نماید . و به عبارت دیگر، با خودسازى به دیگر سازى نیز بپردازد.</span></p> <p><span style="color: #c0c0c0;">آرى، در آن زمانى که بنیاد روانى و اخلاقى مردم در هم ریخته و ویران شده بود و این ویرانى شامل رهبران مسلمین و بزرگان آنان نیز شده بود و با اخلاق و شیوه&rlm;اى وحشتناک زندگى مى&rlm;کردند ، امام حسین (ع) یگانه درمان آن حالت بیمار گونه را که در مجتمع مسلمانان مورد قبول واقع شده بود، در قیام آشکار و فریاد درآن سکوت مرگبار دید. لذا آن حضرت با خون پاک خود و فرزندان و یارانش و با همه اعتبارات احساسى و تاریخى ، حتى شمشیر و عمامه جدش رسول خدا (ص) ، وارد مبارزه گردید تا همه روزنه&rlm;ها و راههاى توجیه را فرو بندد.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">سیدالشهدا (ع) نیک دریافته بود که وجدان شکست خورده و اخلاق پست امت را نمى&rlm;توان به وسیله رویارویى ساده دگرگون ساخت، از این رو با قیام و شهادت خویش دیرى نپایید که اخلاق هزیمت و فرار را به نیرویى عظیم درآورد و اخلاق جدیدى به جاى آن جایگزین نمود. براستى شهادت حسین بن على (ع) تأثیر ژرف و شگرفى بر شیعیان ساکن و ساکت بجاى گذاشت ، و سرنوشت غم انگیز نواده پیامبر اکرم (ص) عواطف اخلاقى و مذهبى مردم را بهم ریخت.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">در اثر قیام و شهادت امام حسین (ع) موجى در روح مسلمین به وجود آمد، حمیت و عزت، شجاعت و صلابت به وجود آمد،و احساسات بردگى و اسارتى که از اواخر حکومت عثمان و تمام دوره معاویه بر روح جامعه اسلامى حکمفرما بود، تضعیف شد و ترس آنها را فرو ریخت ، خلاصه، ابا عبدالله (ع) به اجتماع اسلامى شخصیت داد.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">کربلا و قیام سیدالشهدا (ع) نمایشگاه اخلاق عالى اسلامى و انسانى با همه صفات و طراوت آن بود و این اخلاق را نه به زبان که در عمل به خون پاک خویش بر صفحه ماندگار تاریخ به ثبت رسانید.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: center; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><br /><span style="color: #c0c0c0;"> از پا حسین افتاد و ما بر پاى بودیم&rlm;<br />زینب اسیرى رفت و ما بر جاى بودیم </span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;"><strong>2- احساس گناه در بین مسلمین </strong></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">یکى دیگر از آثار نهضت و شهادت سیدالشهدا (ع) این بود که مردم پس از مدت کوتاهى متوجه عدم توانایى و ضعف نفس خود شدند، لذا احساس عمیق ندامت و گناه کرده و چنین اندیشیدند که براى جبران این اهمال کارى و غفلت ، و نیز براى طلب بخشایش الهى، باید جانبازیهاى مشابهى را انجام دهند. و از جمله کارهاى امام زین&rlm;العابدین (ع) این بود که کوشید این احساس گناه را شعله&rlm;ور سازد. از این رو به گروه انبوهى از مردم کوفه نهیب زده و فرمود:</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">&laquo;اى مردم، شما را به خدا سوگند مى دهم، آیا شما فراموش کردید که نامه&rlm;ها براى پدرم نوشتید و چون به سوى شما آمد، به او خدعه و نیرنگ زدید؟! شما با پدرم عهد و پیمان بستید و با وى بیعت کردید، اما بیعت خود را شکستید و او را به قتل رساندید پس هلاکت بر شما باد و با این توشه&rlm;اى که به آخرت فرستادید هلاکت بر شما باد . چه رأى زشت و پلیدى را که براى خود پسندیدید! آنگاه که به دیدار پیغمبر خدا (ص) مى&rlm;شتابید و به شما بگوید: &laquo;عترت مرا کشتید ، هتک حرمت مرا کردید.&raquo; با چه دیده&rlm;اى به او نظر خواهید کرد؟ و سرانجام به شما خواهد گفت : &laquo;از امت من نخواهید بود&raquo; 1</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">این احساس گناه عامل همیشه شعله&rlm;ورى بود که مردم را براى شورش و انتقام جویى همواره به جلو مى&rlm;راند.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">استاد &laquo;عادل ادیب&raquo; در این باره مى&rlm;نویسد: شهادت فجیع امام حسین (ع) در کربلا موجى شدید از احساس گناه در وجدان هر مسلمانى برانگیخت . آنان پى بردند که مى&rlm;توانستند او را یارى دهند. اما از آن پس که با او براى قیام پیمان بستند، او را یارى نکردند . این احساس گناه دو جنبه داشت: از یک طرف انسان را وادار مى ساخت که گناهى را که مرتکب شده با کفاره بشوید، و از طرف دیگر نسبت به کسانى که او را به ارتکاب چنین گناهى واداشته بودند، احساس کینه و نفرت کند. به طورى که انگیزه انقلابهاى متعددى که در اثر قتل امام (ع) برپا شد، همان کفاره یارى نکردن به حضرت او، و انتقام گرفتن از امویان بود .</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">مقدر چنین بود که آتش این احساس گناه، پیوسته برافروخته بماند و انگیزه انتقام از بنى امیه در هر فرصت به انقلاب و قیام بر ضد ستمگران منتهى گردد. 2</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">بارى ، بر اثر شهادت امام حسین (ع) این آیه شریفه مصداقى روشن یافت:</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">&laquo;و یوم یعض الظالم على یدیه &raquo; 3</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">و روزى که ستمکار دستهاى خود را از پشیمانى مى&rlm;گزد.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;"><strong>3-ازدیاد محبوبیت سید الشهداء (ع) و خاندان وحى&rlm;</strong></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">سؤمین اثر مهم تربیتى قیام و شهادت سیدالشهداء (ع) ، بالا بردن محبوبیت خاندان حضرت على (ع) در اجتماع اسلامى و شناساندن بیشتر و بهتر آنان به مردم بوده است .</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">مسئله داشتن محبوبیت و قبضه کردن افکار اجتماع از مسائل حیاتى و مهمى است که همواره مورد نظر حکومتها بوده و هست . حکومتها هر چند به طور اکثر تکیه گاه بزرگى جز قدرت ندارند، اما به خوبى مى دانند که نیرومندتر از قدرت نظامى ، جایگاهى است که در دلهاى مردم مى&rlm;باشد، وسعى دارند آن را براى خویش به دست آورند . معاویه نیز با همه تلاشهاى شیطانى خود به طور کلى مى خواست دو چیزرا به دست آورد: یکى محبوبیت بخشیدن به خاندان و شجره خبیثه بنى امیه ، و دیگرى سقوط خاندان و شجره طیبه حضرت على (ع) از محبوبیت . متأسفانه معاویه در این تلاش خود موفقیت بسیارى هم کسب کرد. اما با ظهور حماسه حسینى و جانبازیهاى مردان راستین خدا، نفوذ معنوى و اعتبار روحانى عمیقى براى سیدالشهدا و اهل بیت (ع) ایجاد نمود .</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">به طورى که هر چه از آن واقعه مى گذشت مردم بیشترى به خاندان حضرت على (ع) جذب مى&rlm;شدند این محبوبیت رفته رفته چنان بالا گرفت که عده&rlm;اى براى خونخواهى و به نام هوا داران از خاندان رسول خدا (ص) دست به قیام زدند.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">آرى ، اگر حسین بن على (ع) پیش از نهضت مردانه&rlm;اش به عنوان امام وقت و سبط پیغمبر و فرزند على و فاطمه، و بزرگترین شخصیت از خاندان وحى شناخته مى&rlm;شد، پس از قیام با حفظ مقامات سابق، به نام عالیترین و کاملترین نمونه مردانگى و مجاهدت و فداکارى در راه خدا و حقیقت شناخته شد.</span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL">&nbsp;</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; line-height: 200%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;" dir="RTL"><span style="color: #c0c0c0;">&laquo;مسیوماربین آلمانى&raquo; در این خصوص مى&rlm;نویسد: &laquo;مهمترین اثر این نهضت این بود که ریاست روحانى که در عوالم سیاست اهمیت شایانى داشت، مجدداً به دست بنى&rlm;هاشم افتاد، و به ویژه در بازماندگان حسین (ع) مسلم گردید، و چندى طول نکشید که (حکومت) ظلم و جور معاویه و جانشیان او منهدم شد و در کمتر از یک قرن قدرت از بنى امیه سلب گردید. منهدم شدن (قدرت) بنى امیه به قسمى شد که امروز نام و نشانى از آنها نمودار نیست و اگر در متن کتب تاریخى نامى از این قوم ذکر شده در تعقیب آن هزاران نفرین و ناسزا هم نوشته شده است، واین نیست مگر به واسطه قیام امام حسین (ع) و یاران با وفاى او &raquo; 4</span></p> http://asreziba.persianblog.ir/post/116 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8679562/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8679562 Sat, 07 Jan 2012 09:35:11 GMT <p><span style="color: #c0c0c0;">دومین فرزند برومند حضرت علی و(1) در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت فاطمه ، که درود خدا بر ایشان باد، در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.</span></p><p><span style="color: #c0c0c0;">دومین فرزند برومند حضرت علی و(1) در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت فاطمه ، که درود خدا بر ایشان باد، در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.<br />چون خبر ولادتش به پیامبر گرامی اسلام (ص ) رسید، به خانه حضرت علی (ع ) و فاطمه را فرمود تا کودکش را بیاورد. اسما او را در پارچه ای سپید (2) (س ) آمد و اسما<br />پیچید و خدمت رسول اکرم (ص ) برد، آن گرامی به گوش راست او اذان و به گوش چپ (3) او اقامه گفت . به روزهای اول یا هفتمین روز ولادت با سعادتش ، امین وحی الهی ، جبرئیل ، فرود آمد و گفت : سلام خداوند بر تو باد ای رسول خدا، این نوزاد را به نام پسر کوچک هارون (شبیر) چون علی برای تو بسان هارون (5) که به عربی (حسین ) خوانده می شود نام بگذار. (4)برای&nbsp; موسی بن عمران است ، جز آن که تو خاتم پیغمبران هستی . و به این ترتیب نام پرعظمت "حسین " از جانب پروردگار، برای دومین فرزند فاطمه(س ) انتخاب شد. به روز هفتم ولادتش ، فاطمه زهرا که سلام خداوند بر او باد، گوسفندی را برای&nbsp; کشت ، و سر آن حضرت را تراشید و هم وزن موی سر او (6) فرزندش به عنوان عقیقه (7) نقره صدقه داد.<br /><br /><br />حسین (ع ) و پیامبر (ص )<br />از ولادت حسین بن علی (ع ) که در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص ) که شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفی که پیامبر راستین<br />اسلام (ص ) درباره حسین (ع ) ابراز می داشت ، به بزرگواری&nbsp; و مقام شامخ پیشوای سوم آگاه شدند. سلمان فارسی می گوید: دیدم که رسول خدا (ص ) حسین (ع ) را بر زانوی&nbsp; خویش نهاده او را می بوسید و می فرمود: تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانی ، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستی ، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهای خدایی که نه نفرند و خاتم ایشان ، (8) قائم ایشان (امام زمان "عج ") می باشد. انس بن مالک روایت می کند: وقتی از پیامبر پرسیدند کدام یک از اهل بیت خود را بیشتر دوست می داری ، فرمود:<br />بارها رسول گرامی حسن (ع ) و حسین (ع ) را به سینه می فشرد و (9) حسن و حسین را، (10) آنان را می بویید و می بوسید. ابوهریره که از مزدوران معاویه و از دشمنان خاندان امامت است ، در عین حال اعتراف می کند که : "رسول اکرم را دیدم که حسن و حسین را بر شانه های&nbsp; خویش نشانده بود و به سوی ما می آمد، وقتی به ما رسید فرمود هر کس این دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست (11) داشته ، و هر که با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی نموده است ". عالی ترین ، صمیمی ترین و گویاترین رابطه معنوی و ملکوتی بین پیامبر و حسین را می توان در این جمله رسول گرامی&nbsp; اسلام (ص ) خواند که فرمود: "حسین از من و من از (12) حسینم ".<br /><br /><br />حسین (ع ) با پدر<br />شش سال از عمرش با پیامبر بزرگوار سپری شد، و آن گاه که رسول خدا (ص ) چشم ازجهان فروبست و به لقای پروردگار شتافت ، مدت سی سال با پدر زیست . پدری که جز<br />به انصاف حکم نکرد، و جز به طهارت و بندگی&nbsp; نگذرانید، جز خدا ندید و جز خدا نخواست و جز خدا نیافت . پدری که در زمان حکومتش لحظه ای او را آرام نگذاشتند،<br />همچنان که به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند. در تمام این مدت ، با دل و جان از اوامر پدر اطاعت می کرد، و در چند سالی که حضرت علی (ع ) متصدی خلافت<br />ظاهری شد، حضرت حسین (ع ) در راه پیشبرد اهداف اسلامی ، مانند یک سرباز فداکار همچون برادر بزرگوارش می کوشید، و در جنگهای&nbsp; "جمل "، "صفین " و "نهروان " شرکت<br />و به این ترتیب ، از پدرش امیرالمؤمنین (ع ) و دین خدا حمایت کرد و (13) داشت . حتی گاهی در حضور جمعیت به غاصبین خلافت اعتراض می کرد.<br />در زمان حکومت عمر، امام حسین (ع ) وارد مسجد شد، خلیفه دوم را بر منبر رسول الله (ص ) مشاهده کرد که سخن می گفت . بلادرنگ از منبر بالا رفت و فریاد زد: "از منبر<br />(14) پدرم فرود آی ...".<br /><br /><br />امام حسین (ع ) با برادر<br />پس از شهادت حضرت علی (ع )، به فرموده رسول خدا (ص ) و وصیت امیرالمؤمنین (ع )مامت و رهبری شیعیان به حسن بن علی (ع )، فرزند بزرگ امیرالمؤمنین (ع )، منتقل<br />گشت و بر همه مردم واجب و لازم آمد که به فرامین پیشوایشان امام حسن (ع ) گوش فرادارند. امام حسین (ع ) که دست پرورد وحی محمدی و ولایت علوی بود، همراه و<br />همکار و همفکر برادرش بود. چنان که وقتی بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ ، امام<br />حسن (ع ) مجبور شد که با معاویه صلح کند و آن همه ناراحتیها را تحمل نماید، امام حسین (ع ) شریک رنجهای برادر بود و چون می دانست که این صلح به صلاح اسلام و<br />مسلمین معاویه ، در حضور امام حسن (ع ) وامام حسین (ع ) دهان آلوده اش را به بدگویی&nbsp; نسبت به امام حسن (ع ) و پدر بزرگوارشان امیرمؤمنان (ع ) گشود، امام حسین (ع )<br />به دفاع برخاست تا سخن در گلوی&nbsp; معاویه بشکند و سزای ناهنجاریش را به کنارش بگذارد، ولی امام حسن (ع ) او را به سکوت و خاموشی فراخواند، امام حسین (ع )<br />پذیرا شد و به جایش بازگشت ، آن گاه امام حسن (ع ) خود به پاسخ معاویه (15) برآمد، و با بیانی رسا و کوبنده خاموشش ساخت .<br /><br /><br />امام حسین (ع ) در زمان معاویه<br />چون امام حسن (سلام خدا و فرشتگان خدا بر او باد) از دنیا رحلت فرمود، به گفته رسول خدا (ص ) و امیرالمؤمنین (ع ) و وصیت حسن بن علی (ع ) امامت و رهبری شیعیان<br />به امام حسین (ع ) منتقل شد و از طرف خدا مأمور رهبری جامعه گردید. امام حسین (ع ) می دید که معاویه با اتکا به قدرت اسلام ، بر اریکه حکومت اسلام به<br />ناحق تکیه زده ، سخت مشغول تخریب اساس جامعه اسلامی&nbsp; و قوانین خداوند است ، و از این حکومت پوشالی مخرب به سختی رنج می برد، ولی نمی توانست دستی فراز آورد و<br />قدرتی فراهم کند تا او را از جایگاه حکومت اسلامی پایین بکشد، چنانچه برادرش امام حسن (ع ) نیز وضعی مشابه او داشت .<br />امام حسین (ع ) می دانست اگر تصمیمش را آشکار سازد و به سازندگی قدرت بپردازد، پیش از هر جنبش و حرکت مفیدی به قتلش می رساند، ناچار دندان بر جگر نهاد و صبر<br />را پیشه ساخت که اگر برمی خاست ، پیش از اقدام به دسیسه کشته می شد، و از این کشته شدن هیچ نتیجه ای گرفته نمی شد.<br />بنابراین تا معاویه زنده بود، چون برادر زیست و علم مخالفتهای بزرگ نیفراخت ، جز آن که گاهی محیط و حرکات و اعمال معاویه را به باد انتقاد می گرفت و مردم را<br />به آینده نزدیک امیدوار می ساخت که اقدام مؤثری خواهد نمود. و در تمام طول مدتی&nbsp; که معاویه از مردم برای ولایت عهدی یزید، بیعت می گرفت ، حسین به شدت با او<br />مخالفت کرد، و هرگز تن به بیعت یزید نداد و ولی عهدی او را نپذیرفت و حتی گاهی&nbsp; (16) سخنانی&nbsp; تند به معاویه گفت و یا نامه ای کوبنده برای او نوشت .<br />معاویه هم در بیعت گرفتن برای یزید، به او اصراری نکرد و امام (ع ) همچنین بود و ماند تا معاویه درگذشت ...<br /><br /><br />قیام حسینی<br />یزید پس از معاویه بر تخت حکومت اسلامی تکیه زد و خود را امیرالمؤمنین خواند،و برای این که سلطنت ناحق و ستمگرانه اش را تثبیت کند، مصمم شد برای نامداران<br />و شخصیتهای اسلامی پیامی بفرستد و آنان را به بیعت با خویش بخواند. به همین منظور، نامه ای به حاکم مدینه نوشت و در آن یادآور شد که برای من از حسین (ع )<br />بیعت بگیر و اگر مخالفت نمود بقتلش برسان . حاکم این خبر را به امام حسین (ع ) رسانید و جواب مطالبه نمود. امام حسین (ع ) چنین فرمود:<br />"انا لله و انا الیه راجعون و علی الاسلام السلام اذا بلیت الامة براع مثل (17) یزید".<br />آن گاه که افرادی چون یزید، (شراب خوار و قمارباز و بی ایمان و ناپاک که حتی&nbsp; ظاهر اسلام را هم مراعات نمی کند) بر مسند حکومت اسلامی بنشیند، باید فاتحه اسلام<br />را خواند. (زیرا این گونه زمامدارها با نیروی اسلام و به نام اسلام ، اسلام را از بین می برند.)<br />امام حسین (ع ) می دانست اینک که حکومت یزید را به رسمیت نشناخته است ، اگر در مدینه بماند به قتلش می رسانند، لذا به امر پروردگار، شبانه و مخفی از مدینه به<br />سوی مکه حرکت کرد. آمدن آن حضرت به مکه ، همراه با سرباز زدن او از بیعت یزید، در بین مردم مکه و مدینه انتشار یافت ، و این خبر تا به کوفه هم رسید. کوفیان از<br />امام حسین (ع ) که در مکه بسر می برد دعوت کردند تا به سوی آنان آید و زمامدار امورشان باشد. امام (ع ) مسلم بن عقیل ، پسر عموی خویش را به کوفه فرستاد تا حرکت<br />و واکنش اجتماع کوفی را از نزدیک ببیند و برایش بنویسد. مسلم به کوفه رسید و با استقبال گرم و بی سابقه ای روبرو شد، هزاران نفر به عنوان<br />نایب امام (ع ) با او بیعت کردند، و مسلم هم نامه ای&nbsp; به امام حسین (ع ) نگاشت و حرکت فوری امام (ع ) را لازم گزارش داد.<br />هر چند امام حسین (ع ) کوفیان را به خوبی می شناخت ، و بی وفایی&nbsp; و بی دینی شان را در زمان حکومت پدر و برادر دیده بود و می دانست به گفته ها و بیعتشان با مسلم<br />نمی توان اعتماد کرد، و لیکن برای اتمام حجت و اجرای اوامر پروردگار تصمیم گرفت که به سوی کوفه حرکت کند.<br />با این حال تا هشتم ذی حجه ، یعنی روزی&nbsp; که همه مردم مکه عازم رفتن به "منی " بودند و هر کس در راه مکه جا مانده بود با عجله تمام می خواست خود را به مکه (18)<br />برساند، آن حضرت در مکه ماند و در چنین روزی با اهل بیت و یاران خود، از مکه به طرف عراق خارج شد و با این کار هم به وظیفه خویش عمل کرد و هم به مسلمانان<br />جهان فهماند که پسر پیغمبر امت ، یزید را به رسمیت نشناخته و با او بیعت نکرده ، بلکه علیه او قیام کرده است .<br />یزید که حرکت مسلم را به سوی کوفه دریافته و از بیعت کوفیان با او آگاه شده بود، ابن زیاد را (که از پلیدترین یاران یزید و از کثیفترین طرفداران حکومت<br />بنی امیه بود) به کوفه فرستاد. ابن زیاد از ضعف ایمان و دورویی و ترس مردم کوفه استفاده نمود و با تهدید<br />ارعاب ، آنان را از دور و بر مسلم پراکنده ساخت ، و مسلم به تنهایی با عمال ابن زیاد به نبرد پرداخت ، و پس از جنگی دلاورانه و شگفت ، با شجاعت شهید شد.<br />(سلام خدا بر او باد). و ابن زیاد جامعه دورو و خیانتکار و بی ایمان کوفه را علیه امام حسین (ع ) برانگیخت ، و کار به جایی رسید که عده ای از همان کسانی که برای <br />امام (ع ) دعوت نامه نوشته بودند، سلاح جنگ پوشیدند و منتظر ماندند تا امام حسین (ع ) از راه برسد و به قتلش برسانند.<br />امام حسین (ع ) از همان شبی که از مدینه بیرون آمد، و در تمام مدتی که در مکه اقامت گزید، و در طول راه مکه به کربلا، تا هنگام شهادت ، گاهی به اشاره ، گاهی به<br />اعلان می داشت که : "مقصود من از حرکت ، رسوا ساختن حکومت ضد اسلامی یزید و صراحت ، برپاداشتن امر به معروف و نهی از منکر و ایستادگی در برابر ظلم و ستمگری <br />است و جز حمایت قرآن و زنده داشتن دین محمدی هدفی ندارم ". و این مأموریتی بود که خداوند به او واگذار نموده بود، حتی اگر به کشته شدن خود<br />و اصحاب و فرزندان و اسیری خانواده اش اتمام پذیرد. رسول گرامی (ص ) و امیرمؤمنان (ع) و حسن بن علی (ع ) پیشوایان پیشین اسلام ، شهادت<br />امام حسین (ع ) را بارها بیان فرموده بودند. حتی در هنگام ولادت امام حسین (ع )، و خود امام حسین (ع ) به (19) رسول گرانمایه اسلام (ص ) شهادتش را تذکر داده بود.<br />علم امامت می دانست که آخر این سفر به شهادتش می انجامد، ولی او کسی نبود که در برابر دستور آسمانی&nbsp; و فرمان خدا برای جان خود ارزشی قائل باشد، یا از اسارت<br />خانواده اش واهمه ای&nbsp; به دل راه دهد. او آن کس بود که بلا را کرامت و شهادت را سعادت می پنداشت . (سلام ابدی خدا بر او باد) .<br />خبر "شهادت حسین (ع ) در کربلا" به قدری در اجتماع اسلامی مورد گفتگو واقع شده بود که عامه مردم از پایان این سفر مطلع بودند. چون جسته و گریخته ، از رسول الله (ص )<br />و امیرالمؤمنین (ع ) و امام حسن بن علی (ع ) و دیگر بزرگان صدر اسلام شنیده بودند. بدینسان حرکت امام حسین (ع ) با آن درگیریها و ناراحتیها احتمال کشته شدنش را در<br />اذهان عامه تشدید کرد. بویژه که خود در طول راه می فرمود: "من کان باذلا فینا مهجته (20) و موطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل معنا.<br />هر کس حاضر است در راه ما از جان خویش بگذرد و به ملاقات پروردگار بشتابد، همراه ما بیاید".<br />و لذا در بعضی از دوستان این توهم پیش آمد که حضرتش را از این سفر منصرف سازند.<br />غافل از این که فرزند علی&nbsp; بن ابی طالب (ع ) امام و جانشین پیامبر، و از دیگران به وظیفه خویش آگاهتر است و هرگز از آنچه خدا بر عهده او نهاده دست نخواهد کشید.<br />باری امام حسین (ع ) با همه این افکار و نظریه ها که اطرافش را گرفته بود به راه خویش ادامه داد، و کوچکترین خللی در تصمیمش راه نیافت .<br />سرانجام ، رفت ، و شهادت را دریافت . نه خود تنها، بلکه با اصحاب و فرزندان که هر یک ستاره ای درخشان در افق اسلام بودند، رفتند و کشته شدند، و خونهایشان شنهای <br />گرم دشت کربلا را لاله باران کرد تا جامعه مسلمانان بفهمد یزید (باقی مانده بسترهای&nbsp; گناه آلود خاندان امیه ) جانشین رسول خدا نیست ، و اساسا اسلام از بنی امیه و بنی <br />امیه از اسلام جداست . راستی هرگز اندیشیده اید اگر شهادت جانگداز و حماسه آفرین حسین (ع ) به وقوع<br />نمی پیوست و مردم یزید را خلیفه پیغمبر (ص ) می دانستند، و آن گاه اخبار دربار یزید و شهوترانیهای او و عمالش را می شنیدند، چقدر از اسلام متنفر می شدند، زیرا<br />اسلامی که خلیفه پیغمبرش یزید باشد، به راستی نیز تنفرآور است ... و خاندان پاک حضرت امام حسین (ع ) نیز اسیر شدند تا آخرین رسالت این شهادت را<br />به گوش مردم برسانند. و شنیدیم و خواندیم که در شهرها، در بازارها، در مسجدها، در بارگاه متعفن پسر زیاد و دربار نکبت بار یزید، هماره و همه جا دهان گشودند و<br />فریاد زدند، و پرده زیبای&nbsp; فریب را از چهره زشت و جنایتکار جیره خواران بنی امیه برداشتند و ثابت کردند که یزید سگ باز وشرابخوار است ، هرگز لیاقت خلافت ندارد<br />و این اریکه ای که او بر آن تکیه زده جایگاه او نیست . سخنانشان رسالت شهادت حسینی را تکمیل کرد، طوفانی&nbsp; در جانها برانگیختند، چنان که نام یزید تا همیشه<br />مترادف با هر پستی و رذالت و دناءت گردید و همه آرزوهای طلایی و شیطانیش چون نقش بر آب گشت . نگرشی&nbsp; ژرف می خواهد تا بتوان بر همه ابعاد این شهادت عظیم و<br />پرنتیجه دست یافت .<br />از همان اوان شهادتش تا کنون ، دوستان و شیعیانش ، و همه آنان که به شرافت و عظمت انسان ارج می گذارند، همه ساله سالروز به خون غلتیدنش را، سالروز قیام و<br />شهادتش را با سیاه پوشی&nbsp; و عزاداری محترم می شمارند، و خلوص خویش را با گریه بر مصایب آن بزرگوار ابراز می دارند. پیشوایان مآل اندیش و معصوم ما، هماره به واقعه<br />کربلا و به زنده داشتن آن عنایتی خاص داشتند. غیر از این که خود به زیارت مرقدش می شتافتند و عزایش را بر پا می داشتند، در فضیلت عزاداری و محزون بودن برای آن<br />بزرگوار، گفتارهای متعددی ایراد فرموده اند. ابوعماره گوید: "روزی به حضور امام ششم صادق آل محمد (ع ) رسیدم ، فرمود اشعاری در<br />سوگواری حسین برای ما بخوان . وقتی شروع به خواندن نمودم صدای گریه حضرت برخاست ، من می خواندم و آن عزیز می گریست ، چندان که صدای گریه از خانه برخاست . بعد از آن<br />که اشعار را تمام کردم ، امام (ع ) در فضلیت و ثواب مرثیه و گریاندن مردم بر امام (21) حسین (ع ) مطالبی بیان فرمود".<br />و نیز از آن جناب است که فرمود: "گریستن و بی تابی کردن در هیچ مصیبتی شایسته (22) نیست مگر در مصیبت حسین بن علی ، که ثواب و جزایی گرانمایه دارد". باقرالعلوم ، امام پنجم (ع ) به محمد بن مسلم که یکی از اصحاب بزرگ او است فرمود: "به شیعیان ما بگویید که به زیارت مرقد حسین بروند، زیرا بر هر شخص باایمانی که<br />(23) به امامت ما معترف است ، زیارت قبر اباعبدالله لازم می باشد". امام صادق (ع ) می فرماید: "ان زیارة الحسین علیه السلام افضل ما یکون من الاعمال . (24) همانا زیارت حسین (ع ) از هر عمل پسندیده ای ارزش و فضیلتش بیشتر است ". زیرا که این زیارت در حقیقت مدرسه بزرگ و عظیم است که به جهانیان درس ایمان و عمل صالح می دهد و گویی&nbsp; روح را به سوی ملکوت خوبیها و پاکدامنیها و فداکاریها پرواز می دهد. هر چند عزاداری و گریه بر مصایب حسین بن علی (ع )، و مشرف شدن به زیارت قبرش و بازنمایاندن تاریخ پرشکوه و حماسه ساز کربلایش ارزش و معیاری والا دارد، لکن باید دانست که نباید تنها به این زیارتها و گریه ها و غم گساریدن اکتفا کرد، بلکه همه این تظاهرات ، فلسفه دین داری ، فداکاری و حمایت از قوانین آسمانی را به ما گوشزد می نماید، و هدف هم جز این نیست ، و نیاز بزرگ ما از درگاه حسینی آموختن انسانیت و خالی بودن دل از هر چه غیر از خداست می باشد، و گرنه اگر فقط به صورت ظاهر قضیه بپردازیم ، هدف مقدس حسینی به فراموشی می گراید.<br /><br /><br />اخلاق و رفتار امام حسین (ع )<br />با نگاهی&nbsp; اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجویی&nbsp; حسین (ع )، درمی یابیم که هماره وقت او به پاکدامنی&nbsp; و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهیم عمیقی والاتر<br />از درک و دید ما گذشته است . اکنون مروری&nbsp; کوتاه به زوایای زندگانی آن عزیز، که پیش روی ما است :<br />جنابش به نماز و نیایش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسیاری&nbsp; و حتی در آخرین شب (25) داشت . گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز می گزاشت .<br />زندگی دست از نیاز و دعا برنداشت ، و خوانده ایم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خدای خویش به خلوت بنشیند. و فرمود: "خدا می داند که من نماز و تلاوت<br />(26) قرآن و دعای زیاد و استغفار را دوست دارم ". (27) حضرتش بارها پیاده به خانه کعبه شتافت و مراسم حج را برگزار کرد.<br />ابن اثیر در کتاب "اسد الغابة " می نویسد: "کان الحسین رضی الله عنه فاضلا کثیر الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال<br />(28) الخیر جمیعها. حسین (ع ) بسیار روزه می گرفت و نماز می گزارد و به حج می رفت و صدقه می داد و همه<br />کارهای پسندیده را انجام می داد". شخصیت حسین بن علی&nbsp; (ع ) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با<br />برادرش امام مجتبی (ع ) پیاده به کعبه می رفتند، همه بزرگان و شخصیتهای اسلامی به (29) احترامشان از مرکب پیاده شده ، همراه آنان راه می پیمودند.<br />احترامی که جامعه برای&nbsp; حسین (ع ) قائل بود، بدان جهت بود که او با مردم زندگی&nbsp; می کرد - از مردم و معاشرتشان کناره نمی جست - با جان جامعه هماهنگ بود، چونان<br />دیگران از مواهب و مصائب یک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ایمان بی تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و یاور مردم ساخته بود.<br />و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ، و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمی بستند، و حرم رسول الله (ص ) را برای او<br />خلوت نمی کردند... این روایت یک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانیم :<br />روزی از محلی عبور می فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی&nbsp; می خوردند، امام حسین (ع ) می گذشت که تعارفش کردند و او هم<br />پذیرفت ، نشست و تناول فرمود و آن گاه بیان داشت : "ان الله لا یحب المتکبرین "، خداوند متکبران را دوست نمی دارد. (30)<br />پس فرمود: "من دعوت شما را اجابت کردم ، شما هم دعوت مرا اجابت کنید". آنها<br />هم دعوت آن حضرت را پذیرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد و بدین ترتیب پذیرایی گرمی&nbsp; (31) هر چه در خانه موجود است به ضیافتشان بیاورند،<br />از آنان به عمل آمد، و نیز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خویش به جامعه آموخت .<br />شعیب بن عبدالرحمن خزاعی&nbsp; می گوید: "چون حسین بن علی (ع ) به شهادت رسید، بر پشت مبارکش آثار پینه مشاهده کردند، علتش را از امام زین العابدین (ع ) پرسیدند،<br />فرمود این پینه ها اثر کیسه های&nbsp; غذایی است که پدرم شبها به دوش می کشید و به خانه (32) زنهای&nbsp; شوهرمرده و کودکان یتیم و فقرا می رسانید".<br />شدت علاقه امام حسین (ع ) را به دفاع از مظلوم و حمایت از ستم دیدگان می توان در داستان "ارینب وهمسرش عبدالله بن سلام " دریافت ، که اجمال و فشرده اش را در این<br />جا متذکر می شویم : یزید به زمان ولایت عهدی ، با این که همه نوع وسایل شهوترانی و کام جویی و کامروایی <br />از قبیل پول ، مقام ، کنیزان رقاصه و... در اختیار داشت ، چشم ناپاک و هرزه اش را به بانوی شوهردار عفیفی دوخته بود.<br />پدرش معاویه به جای این که در برابر این رفتار زشت و ننگین عکس العمل کوبنده ای&nbsp; نشان دهد، با حیله گری&nbsp; و دروغ پردازی و فریبکاری ، مقدماتی فراهم ساخت تا زن<br />پاکدامن مسلمان را از خانه شوهر جدا ساخته به بستر گناه آلوده پسرش یزید بکشاند. حسین بن علی (ع ) از قضیه باخبر شد، در برابر این تصمیم زشت ایستاد و نقشه شوم<br />معاویه را نقش بر آب ساخت و با استفاده از یکی از قوانین اسلام ، زن را به شوهرش عبدالله بن سلام بازگرداند و دست تعدی و تجاوز یزید را از خانواده مسلمان و پاکیزه ای قطع نمود و با این کار همت و غیرت الهی اش را نمایان و علاقه مندی خود<br />را به حفظ نوامیس جامعه مسلمانان ابراز داشت ، و این رفتار داستانی شد که در مفاخر آل علی (ع ) و دناءت و ستمگری بنی امیه ، برای همیشه در تاریخ به یادگار<br />(33) ماند. علائلی در کتاب "سمو المعنی " می نویسد:<br />"ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی&nbsp; عظمت و بزرگی خویش را جهان گیر ساخته اند، یکی در شجاعت ، دیگری در زهد، آن دیگری <br />در سخاوت ، و... اما شکوه و بزرگی امام حسین (ع ) حجم عظیمی است که ابعاد بی نهایتش هر یک مشخص کننده یک عظمت فراز تاریخ است ، گویا او جامع همه<br />(34) والاییها و فرازمندیها است ". آری ، مردی که وارث بی کرانگی&nbsp; نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت<br />پدری چون حضرت علی&nbsp; (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی فضیلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ، چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار فضیلتهای <br />خدایی نباشد. درود ما بر او باد که باید او را سمبل اعمال و کردارمان قرار دهیم .<br />امام حسین (ع ) و حکایت زیستن و شهادتش و لحن گفتارش و ابعاد کردارش نه تنها نمونه یک بزرگ مرد تاریخ را برای ما مجسم می سازد، بلکه او با همه خویشتن ، آیینه<br />تمام نمای فضیلتها، بزرگ منشیها، فداکاریها، جان بازیها، خداخواهیها وخداجوییها می باشد، او به تنهایی&nbsp; می تواند جان را به لاهوت راهبر باشد و سعادت بشریت را<br />ضامن گردد. بودن و رفتنش ، معنویت و فضیلتهای انسان را ارجمند نمود</span></p> http://asreziba.persianblog.ir/post/115 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8679551/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8679551 Sat, 07 Jan 2012 09:33:36 GMT <div class="article-content"> <p><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">بقیه کربلا، زین العابدین (ع)ـ این زیباترین اسیر نیایش ـ دوشادوش زبان شهادت ـ زینب ـ از قتل عام قبیله عاشورا باز می آید:</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">کربلا کربلا، در واژه ها، ریخته</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">و عاشورا عاشورا، به لهجه ی دعا، در آویخته!...</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">تولّد عاشورا در برابر چشمانش بود که اتفاق اُفتاد ـ و "ذبح عظیم"، از همان نقطه ای که او نیز ایستاده بود، جریان یافت.</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">دردا که درد نیست!</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">و گرنه "زبور آل محمّد(ص) " این همه، خاک نمی خورد...<strong>. </strong>اگر "فهمیده" بودم صحیفه سجّادیه ـ این زبان زین العابدین ـ را، می توانستم فهمید! ...</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">همان که در زیباترین طرز سعادت، فراگرفتن "نظم شهادت" را، دست به دعا بر می دارد:</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify">&nbsp;</p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="center"><em> <span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">حَمْداً نَسْعَدُ بهِ فی السّعَداءِ مِنْ اَوْلیائهِ، وَ نَصیرُ بهِ فی نَظم الشُهَداءِ بسُیُوفِ اَعْدائهِ! ...*</span></em></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify">&nbsp;</p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">و دلش را، برای خدا، چندان می گویدکه خاک نیز بشنود.</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">امّا، پنهان نباید کرد که راز و نیاز عاشورا ـ قرآن صاعد و زبور آل محمّد (ص) ـ در میانه ی ما هنوز هم تنهاست...</span></p> <p style="margin: 0pt 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="justify"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;"><strong>*</strong> صحیفه سجّادیه، دعای یکُم</span></p> <p style="margin: 1px 20px; line-height: 190%;" dir="rtl" align="left"><span style="font-size: 9pt; font-family: Tahoma;">اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی</span></p> </div> http://asreziba.persianblog.ir/post/114 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8679520/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8679520 Sat, 07 Jan 2012 09:30:19 GMT <p>سلام.خوبین؟محرم را به شما تسلیت می گم.<img src="http://images.persianblog.ir/415214_VThaTWPs.jpg" alt="" width="186" height="139" /></p> <p>امید وارم در تاسوعا و مخصوصا عاشورا شرکت کنید.من خودم اگه نروم به مراسم ها تا 3هفته دیوونه می شم و خوابم نمی آد.وقتی صدای مداحی یا تبل بیاد خود به خود دست ها و پاهام به راه می افتن و می رم زنجیر برمی دارم سریع با سرعت لباس خود را پوشیده و می رم بیرون.</p> http://asreziba.persianblog.ir/post/110 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8421430/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8421430 Sun, 27 Nov 2011 14:40:37 GMT <p>سلام.یه نرم افزار <span class="pb59">ریاضی</span> دوم راهنمایی هستش خودم درستش کردم.حجمش زیاد نیست.</p> <p>حجم 3مگ و 16کیلو بایت.</p> <p>لینک <a title="ریاضی" href="http://up7.iranblog.com/images/tgmx5h1pv0voeouube.rar" target="_blank"><span class="pb59">دانلود</span></a></p> <p>پسورد.asreziba.persianblog.ir</p> http://asreziba.persianblog.ir/post/109 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8402907/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8402907 Thu, 24 Nov 2011 16:49:54 GMT <p>&nbsp;</p> <p>یه کتابی هست اسمش 150درس زندگی.درسهاش دراز نیست.هر درس 2الی 8خطه.دانلودش کنین و روزی یه درسشو بخونین من خوشم اومده و درس دومشم.</p> <p>لینک <a href="http://up.iranblog.com/images/sj72z0xpssobfhw2f5q9.rar" target="_blank">دانلود</a>.</p> <p>حجمش زیاد نیست 1مگ.<img title="قلب" src="http://www.persianblog.ir/editor/images/smilies/8.gif" alt="قلب" border="0" /><img title="تعجب" src="http://www.persianblog.ir/editor/images/smilies/13.gif" alt="تعجب" border="0" /></p> http://asreziba.persianblog.ir/post/108 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8386107/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8386107 Tue, 22 Nov 2011 08:19:52 GMT <p dir="RTL">سلام.امروز مطلب بسیار جالب و متفاوت.<img title="تعجب" src="http://www.persianblog.ir/editor/images/smilies/13.gif" alt="تعجب" border="0" /><img title="قلب" src="http://www.persianblog.ir/editor/images/smilies/8.gif" alt="قلب" border="0" /></p> <p dir="RTL">یک پسربچه ۱۱ ساله برزیلی که در حیاط خانه مورد حمله یک سگ وحشی قرار گرفته بود در یک حرکت ناگهانی، گردن سگ را چنان گاز گرفت که سگ بیهوش شد. او با این کار، جان خود را نجات داد و به یک قهرمان تبدیل شد....</p> <p dir="RTL">بقیه رو ادامه مطالب</p><p>جوانی روستایی که برای کار به تهران آمده بود، مورد حمله یک سگ نگهبان قوی هیکل قرار گرفت. این جوان برای دفاع از خود، با دندان هایش شکم سگ را به شدت گاز گرفت و باعث شد این سگ قوی هیکل از پا دربیاید. &nbsp;&nbsp;<br /> در گذشته تصور می شد که انسان های مدرن، توانایی گازگرفتن قدرتمند را از دست داده اند اما ظاهرا قدرت گاز گرفتن انسان، بسیار بیشتر از حد تصور قبلی ماست. پژوهشگران استرالیایی به تازگی اعلام کرده اند که طراحی و ساختار فک انسان به گونه ای است که آن را ۵۰ درصد قوی تر از فک همه میمون های بزرگ می کند. آنها مکانیک جمجمه ای و استخوان های فک انسان را بررسی و آن را با جمجمه و فک سایر حیوانات مقایسه کردند و به این نتایج دست یافتند. البته هنوز دقیقا مشخص نیست که علت از پا درآمدن سگ های مذکور قدرت بالای فک این افراد بوده یا بزاق آنها باعث از پا درآمدن سگ ها شده است اما احتمال دارد که هر دوی این عوامل، باعث و بانی این اتفاقات بوده باشند. &nbsp;&nbsp;<br /> <strong>● </strong><strong>جنگلی به نام دهان </strong><br /> دهان انسان ها مانند جنگل است. بزاق دهان، پر از باکتری ها، ویروس ها و قارچ هاست. البته از میان همه این میکروارگانیسم ها، باکتری ها در اکثریت هستند. مشخص شده در هر میلی لیتر از بزاق انسان، حدود ۱۰۰ میلیون باکتری وجود دارد که از ۶۰۰ گونه مختلف هستند. یکی از باکتری های مهم موجود در دهان، استافیلوکوک موتانس است. این باکتری، قند و نشاسته موجود در غذاها را به اسید تبدیل می کند و عامل پوسیدگی دندان است. علاوه بر آن استافیلوکوک اپیدرمیس، استافیلوکوک سالیواریوس و لاکتوباسیل را می توان نام برد. باکتری های زیادی هم در دهان وجود دارند که هنوز شناسایی نشده اند. این باکتری ها برای خود انسان ضرری ندارند اما ممکن است برای سایر موجودات مضر باشند. مثلا مشخص شده که در بزاق انسان (و بسیاری از پستانداران دیگر) باکتری هایی وجود دارند که می توانند باعث بیماری و حتی مرگ پرندگان شوند. متخصصان سلامت می گویند تماس آب دهان انسان برای پرندگانی مانند طوطی خطرناک است و صاحبان چنین پرندگانی نباید به هیچ وجه پرندگان خود را ببوسند یا نباید غذای جویده شده خود را در دهان پرنده قرار دهند. چون باکتری های موجود در بزاق انسان برای پرندگان خطرناک است و ممکن است باعث ایجاد عفونت در آنها شود. <br /> <strong>● </strong><strong>علل گازگرفتگی</strong><br /> شاید در ابتدا بعید به نظر برسد. مگر می شود انسانی، انسان دیگر را گاز بگیرد؟! جواب مثبت است. در بعضی مواقع چنین اتفاقاتی رخ می دهد. این گازگرفتگی ها، گاه ممکن است بی خطر باشند اما در بعضی مواقع خطرناک می شوند. در مجموع به هر جراحتی که بر اثر تماس با دندان های انسان به وجود بیاید، گازگرفتگی انسانی گفته می شود و لازم است که بدانیم کدام انواع آن به درمان نیاز دارند. از آنجا که ویروس ها و باکتری های خطرناکی در دهان انسان وجود دارند و می توانند باعث عفونت شوند، این گازگرفتگی ها ممکن است حتی خطرناک تر از گازگرفتگی حیوانات باشند! &hellip;<br /> گازگرفتگی های عمدی معمولا هنگام دعوا رخ می دهد و باعث جراحت های مختلفی می شود؛ از قرمزی خفیف تا کنده شدن قسمتی از بدن مثل گوش یا بینی! متاسفانه این نوع جراحت ها در کودک آزاری هم دیده می شوند اما در بعضی موارد، تصمیم آگاهانه ای برای گاز گرفتن وجود ندارد و توسط کودکان کم سن و سال یا افراد با معلولیت های ذهنی رخ می دهد که جزو انواع اتفاقی، طبقه بندی می شود. نوع دیگر گازگرفتگی ها، جراحت مشت بسته نام دارد و زمانی رخ می دهد که فردی به فرد دیگر در قسمت دهان ضربه می زند (مثلا حین ورزش) و باعث صدمه به دست او می شود. &nbsp;<br /> <strong>● </strong><strong>علایم گازگرفتگی </strong><br /> علایم گازگرفتگی معمولا واضح هستند. مهم ترین نکته در مورد آن، بررسی پارگی پوست و وجود علایم عفونت است. اگر پارگی پوست رخ داده باشد، احتمال عفونت بالا خواهد بود. باید علایم عفونت را شناخت تا بتوان سریع تر به آن رسیدگی کرد..&nbsp;&nbsp;<br /> <strong>▪ </strong><strong>درد فزاینده و سفتی</strong><strong>:</strong> گرچه همه انواع گازگرفتگی در ابتدا درد مختصری دارند اما معمولا این درد به تدریج بهبود می یابد اما اگر درد زخم بعد از مدتی بیشتر شد، احتمال دارد عفونت رخ داده باشد. <br /> این نوع درد گاه با سفتی موضع همراه است. یعنی هنگام لمس محل اطراف زخم، به راحتی می توان سفتی را حس کرد. <br /> <strong>▪ </strong><strong>افزایش قرمزی</strong><strong>:</strong> ابتدای گازگرفتگی بعضی تغییرات رنگ به خصوص قرمزی پیش می آید اما معمولا این وضعیت به طور ثابتی باقی می ماند. اگر قرمزی موضع بیشتر شد، ممکن است عفونت رخ داده باشد. <br /> <strong>▪ </strong><strong>ورم فزاینده</strong><strong>:</strong> محل، در ابتدا کمی ورم می کند اما ورم آن معمولا متوقف می شود. اگر محل زخم مجددا ورم کرد، شاید علامت عفونت باشد. <br /> <strong>▪ </strong><strong>تب</strong><strong>: </strong>تب، در فردی که گاز گرفته شده، نگران کننده و نشان دهنده پخش شدن عفونت در بدن است. اگر محل اطراف زخم گرم شود نیز ممکن است علامت عفونت زخم باشد. <br /> <strong>▪ </strong><strong>چرک</strong><strong>:</strong> چرک نیز معمولا نشانه عفونت زخم و جزو علایم دیرهنگام آن است.<br /> <strong>▪ </strong><strong>التهاب غدد</strong><strong>:</strong> این اتفاق معمولا در مناطق نزدیک گازگرفتگی دیده می شود و واکنش بدن برای دفاع از بدن است. <br /> <strong>● </strong><strong>مراجعه برای درمان </strong><br /> در گازگرفتگی توسط انسان، حتی اگر خفیف به نظر بیاید، بهتر است با پزشک مشورت شود. اگر پوست پاره شده باشد، احتمال عفونت بیشتر است و نیاز بیشتری برای مراجعه به پزشک دارد. در جراحت های مشت بسته نیز حتما باید با پزشک مشورت شود چون در آن جراحت ها احتمال عفونت زیاد است. گاهی حتی ممکن است شکستگی استخوان یا کشیدگی تاندون ایجاد شده باشد. اگر قسمتی از پوست یا عضله از دست رفته باشد نیز باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرد. جراح متخصص می تواند قسمت های از دست رفته را ترمیم کند.<br /> به علاوه گازگرفتگی های عمقی و عفونی نیز به بررسی پزشک نیاز دارند. گاه حتی لازم است بیمار در بیمارستان بستری شود تا بتواند آنتی بیوتیک تزریقی دریافت کند. گازگرفتگی های منطقه سر در کودکان نیز از موارد مهمی است که به توجه پزشکی نیاز دارد. از آنجا که استخوان جمجمه در کودکان نازک است، هر نوع بریدگی در آن منطقه (از جمله پیشانی) که احتمال عفونت داشته باشد را باید جدی گرفت. گازگرفتگی در بعضی مناطق مانند گوش و بینی نیز جدی است. علت این امر غضروفی بودن این مناطق است که باعث می شود جریان خون در غضروف کم باشد و این قسمت ها بسیار سخت به درمان جواب دهند. <br /> <strong>● </strong><strong>تشخیص و درمان <img title="تعجب" src="http://www.persianblog.ir/editor/images/smilies/13.gif" alt="تعجب" border="0" /></strong></p> <p align="right">پزشک بیمار را بررسی می کند و سوالاتی از وی می پرسد تا متوجه شود گازگرفتگی چگونه و چه زمان رخ داده و تا به حال چه کارهایی برای او انجام شده و آیا به تازگی واکسن کزاز زده یا نه. سپس نوبت بررسی فیزیکی و بدنی بیمار است که طی آن اطراف و داخل محل زخم بررسی می شود تا میزان صدمه معلوم شود. در مورد زخم های جزیی معمولا فقط یک بررسی سریع کافی است تا معلوم شود پوست پاره شده یا نه اما در مورد زخم های عمقی، گاهی لازم است که محل بیحس شود تا بتوان زخم را بررسی کرد.<br /> به علاوه تست های عملکرد عصبی نیز روی بیمار انجام می شود تا معلوم شود وضعیت عضو صدمه دیده چگونه است. کمک های اولیه در مورد گازگرفتگی، معمولا فقط تمیز کردن محل و قرار دادن یخ به صورت غیرمستقیم برای کاهش درد است. تمیزکردن موضع معمولا توسط آب ساده و صابون ملایم انجام می شود. بهتر است ماده ضدعفونی کننده روی زخم باز زده نشود. از آنجا که باکتری های زیادی در دهان انسان وجود دارند، تمیز کردن زخم باعث می شود احتمال عفونت کاهش یابد. کار شستشو را حدود ۵ دقیقه ادامه می دهیم و سپس روی زخم را با پانسمان تمیزی می پوشانیم. اگر در محل زخم خونریزی شدیدی وجود داشت، باید توسط یک دستمال خشک و تمیز به مدت ۱۰ دقیقه روی محل فشار مستقیم وارد کنیم تا خونریزی بند بیاید. به علاوه بالا آوردن عضو صدمه دیده بالاتر از سطح بدن نیز می تواند مانع خونریزی زخم شود. بعد از تمیز کردن، روی زخم را با پانسمان غیرچسبناک استریل می پوشانیم و یادمان باشد که زخم را به دهان خود نبریم چون دهان محلی پر از میکروب است و باعث عفونت زخم می شود. <br /> در مورد زخم های ملایم، فقط تمیزکردن موضع با آب و صابون و خوردن یک مسکن ساده مثل استامینوفن کافی است. اگر پوست پاره شده باشد و بیمار در ۵ سال اخیر واکسن کزاز نزده باشد، پزشک واکسن کزاز تزریق می کند. در زخم های سطحی معمولا به مصرف آنتی بیوتیک نیازی وجود ندارد. در مورد زخم های عمقی تر، علاوه بر تزریق واکسن کزاز، گاه لازم است پزشک محل را بی حس و سپس زخم را تمیز کند و قسمت های مرده پوست را بردارد. با این کار احتمال بروز عفونت کاهش می یابد. در بعضی موارد هم نیاز به بخیه زدن وجود دارد. مثلا بعضی زخم های عمقی روی زبان به بخیه نیاز دارند. بعضی زخم های عفونی هم به آنتی بیوتیک نیاز دارند. انتخاب آنتی بیوتیک خوراکی یا تزریقی به شدت عفونت و شرایط بیمار بستگی دارد. افرادی که به هر دلیل مقاومت بدنی کمی دارند مثلا تحت شیمی درمانی هستند یا بیماری نقص سیستم ایمنی (ایدز) دارند یا دیابتیک هستند نیز به مصرف آنتی بیوتیک نیاز دارند. بعضی ویروس ها (مانند هپاتیت B یا C) نیز ممکن است از طریق گازگرفتگی منتقل شوند. در هر حال اگر پزشک لازم بداند داروهای لازم را تجویز می کند تا با بروز این بیماری ها مقابله کند..</p> <p align="right"><span style="text-decoration: underline; color: #ffffff; background-color: #0000ff; font-size: xx-large;"><strong>لطفا حتی یک کلمه هم شده نظر بذارین. اگه مطلب رو فهمیدین نظر بدین</strong></span></p> http://asreziba.persianblog.ir/post/107 امین وجدانی http://asreziba.persianblog.ir/comments/421299/8382136/ tag:Persianblog.ir,2003:blog-421299.post-8382136 Mon, 21 Nov 2011 16:18:02 GMT